Van huilbaby naar spoedopname: het verhaal van Maud

Deel 2: het verhaal van Maud

Geschreven door Iris Prins, oprichter van Flomea Care en moeder van Maud.

Het gevoel dat er meer aan de hand was dan ‘gewoon een huilbaby’ werd steeds sterker. Daarom gingen we opnieuw naar de huisarts.

We kregen een laxeermiddel mee voor haar ontlasting. Volgens de arts zou dat waarschijnlijk het probleem oplossen. Maar diep vanbinnen bleef er twijfel knagen. Want het enige wat ik kon denken was:

"Maar ze drinkt bijna niet... logisch toch dat er dan ook bijna geen ontlasting komt?"

Toch probeerden we het advies op te volgen. Misschien hadden zij gelijk. Misschien maakte ik me te veel zorgen.

Maar een week later was er nog steeds niets veranderd.

Maud bleef ontroostbaar huilen, dronk steeds slechter en werd steeds bleker. Haar lippen werden droog en als moeder voelde ik aan alles: dit klopt niet.

Na opnieuw contact met de huisarts werd er vooral gekeken naar de vraag of ze nog tranen had als ze huilde. Omdat ik die dag nog een traan had gezien, werd uitdroging niet direct vermoed. Het zou toch een huilbaby zijn.

Ik weet nog hoe machteloos ik me voelde. Uitgeput, gefrustreerd en vooral bang. Bang omdat ik zag dat het niet goed ging, maar het gevoel had dat niemand écht zag hoe slecht Maud eraan toe was.

Die avond bereikte ik mijn grens.

Iemand uit mijn omgeving zei tegen me:

"Ga naar de huisartsenpost. Dit kan niet langer zo."

Normaal gesproken zou ik mezelf hebben voorgehouden dat morgen weer een nieuwe dag was. Maar dit keer wist ik het echt niet meer.

Dus gingen we.

Daar zat ik dan, compleet overstuur, met een baby die niet meer stopte met huilen en met niets te troosten was.

Vanaf dat moment ging alles ineens snel. Binnen een uur werden we doorgestuurd naar de spoed. Die nacht mochten we nog naar huis, maar de volgende ochtend moesten we direct terugkomen voor een afspraak bij de MDL-arts.

En gelukkig maar.

Nog geen vijf uur later werd Maud opgenomen met ernstige uitdroging.

Dat moment vergeet ik nooit meer. Daar zat ik met mijn futloze baby in mijn armen, terwijl alles om ons heen in beweging kwam. Artsen, onderzoeken, scans, gesprekken... het ging maar door.

Ook werd er een darmbiopt bij haar afgenomen. Voor mij als moeder was dat een nachtmerrie om mee te maken. Je ziet je kleine baby daar liggen, terwijl er iets gebeurt waarvan je het liefst zou willen dat je het kon overnemen. Maar je kunt niets. Alleen toekijken. Machteloos naast haar staan en hopen dat het snel voorbij is.

Tot uiteindelijk de sonde werd geplaatst.

Hoe heftig dat moment ook was, het gaf me voor het eerst in lange tijd een klein beetje rust. Want eindelijk kwam er weer voeding in haar maagje. Eindelijk kreeg haar lijfje de hulp die het zo hard nodig had.

Binnenkort deel 3; periode van onzekerheid, onderzoeken en uiteindelijk een diagnose.

Wil je meer ontdekken over Flomea Care en het verhaal van Iris?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van alle nieuwe stappen, verhalen en product ontwikkelingen binnen Flomea Care.